امروز :سه شنبه ۳۱ مرداد ۱۳۹۶
شعر

۲۴۹

 

مجنون نه ! من باید خودم جای خودم باشم

باید خودم بی واژه لیلای خودم باشم

 

عمری مرا دور تو گردیدم دمی بگذار

گرداب نا آرام دریای خودم باشم

 

شیدایی شبهای بی لیلا به من آموخت

باید به فکر روح تنهای خودم باشم

 

بیهوده بودم هرچه از دیروز تا دیروز

باید از امشب فکر فردای خودم باشم

 

بگذار من هم رنگ بی دردی این مردم

در گیرودار دین و دنیای خودم باشم

 

اما نه…! من آتش به جان، شعله ام، داغم

نگذار یک پروانه هم جای خودم باشم

 

حیف است تو خاتون خواب هر شبم باشی

اما خودم تعبیر رویای خودم باشم

 

من مرغ عشقی خسته ام، کنج قفس تا کی

آیینه دار بی کسی های خودم باشم

 

باید تو در آیینه ام باشی تو می فهمی؟

حیف است من غرق تماشای خودم باشم

 

حیف است تو خورشید عالمتاب من باشی

من سایه ای افتاده در پای خودم باشم

 

باید ردیف شعر را لـَ-ـختی بگردانم

تا آخرین حرف الفبای خودم باشی

 

هر جمعه را مشتاق تر خواب تو می بینم

تا هفت روز هفته لیلای خودم باشی

 

 

از : محمدحسین بهرامیان

 

FacebookGoogle+TwitterBlogger PostLinkedIn
<< مطلب قبلی مطلب بعدی >>
دیدگاه ها
تعداد دیدگاه ها : بدون دیدگاه






  • محبوبترين
  • اتفاقي
  • ديدگاه ها
  • Sanaz: واقعا محشر بود فوق العاده بود???????????...
  • رها: ممنون مثل هميشه خاص و خواندني...
  • زهرا: ویرگول :) پاینده باشی :) خیلی خوبه که ای...
  • علی معصومی: عالیه...دمت گرم...

خبرنامه سایت

تبليغات

لیست شاعران

تبلیغات

منو اصلی